Al een tijd heb ik er last van dat ik niet kon schrijven. Dat het gewoon niet lukte. En ik dacht al die tijd dat het ging over een soort van writer’s block door de druk die ik mezelf oplegde om regelmatig te blijven publiceren. Maar nu ben ik erachter gekomen dat het helemaal niet gaat over niet kunnen schrijven of over het hebben van een writer’s block. Het gaat over (onbewuste) beperkende gedachten. Die we waarschijnlijk allemaal wel hebben. Waardoor je niet voluit durft te gaan leven. Waardoor je niet in het licht durft te gaan staan. Zichtbaar durft te zijn. Je plek durft te pakken. Het gaat over overtuigingen die je tegenhouden om de richting op te gaan, die je het liefste op wilt gaan. Het gaat over blokkades in je mind waardoor je afgeremd wordt te zijn wie je werkelijk bent. Het gaat over de diepgewortelde gedachte dat je niet belangrijk genoeg bent om te doen wat je graag wilt doen.

Blokkades

Au. Die gedachten wil ik erg graag loslaten. Heel erg graag. En dat is wat ik probeer te doen. Ik vertel je hoe. Want eindelijk denk ik het te snappen. Wat het is dat ik – vaak onbewust – op de rem trap op het moment dat ik voor mezelf wil kiezen. Wat het is dat het schrijven sinds eind vorig jaar zo lastig geworden is voor me. En wat het is dat me tegenhoudt om voluit te gaan leven.

Onrust

Want ik kreeg het dus echt niet meer voor mekaar. Waar de artikelen eerst als bijna vanzelf kwamen, liep ik de afgelopen tijd constant vast. Ik zit vol ideeën, voel ontzettend veel inspiratie en mijn energie is regelmatig sky high. Maar op het moment dat ik er iets mee wil gaan doen – als ik het wil gaan gebruiken om een artikel te maken – dan begint het. Ik voel de onrust mijn lichaam binnen komen. Tegelijkertijd voel ik de spanning in mijn nek en schouders toenemen. Ik krijg het benauwd. En even later giert de stress door mijn lichaam. Dit gevoel jaagt de inspiratie en de heerlijke energie meteen weer weg. En dan komt de frustratie. De onzekerheid. De angst. Want wat is er toch aan de hand? Wat is er veranderd waardoor ik niet meer kan doen wat ik zo graag doe? Wat is er gebeurd? Wat is er mis met me??

Voelen

En eindelijk snap ik dus waar het vandaan komt. De afgelopen weken ben ik begonnen met een onderzoekje. Om mezelf op een dieper niveau beter te leren kennen. Het is duidelijk dat mijn lichaam me iets probeert te vertellen. En het is ook duidelijk dat ik daar de afgelopen maanden niet naar wilde luisteren. Ik wilde schrijven. Ik wilde dingen delen. Ik wilde verder werken aan mijn droom. Ik wilde dat frustrerende gevoel niet voelen. Ik wilde ook die stress niet voelen. Ik wilde door. Verder. Maar het ding met gevoelens is dat ze terug blijven komen, totdat ze gezien worden. En geaccepteerd worden. Er gewoon mogen zijn.
 

 

Écht voelen

Dus ik heb veel gemediteerd. Dagelijks. En soms zelfs twee keer per dag. Om dichterbij mijn gevoel te komen. Mediteren is een hele tijd iets geweest wat ik graag wilde leren, maar waar ik veel te onrustig voor was. Het lukte me niet om los te komen van mijn gedachten en dat zorgde vooral voor heel veel frustratie. Het maakte dat ik me na een meditatie onrustiger voelde dan ervoor. Ik vond ook dat ik er geen tijd voor had. Dus tot dit jaar had ik er weinig goede ervaringen mee. Maar sinds januari ben ik er weer mee bezig en het is inmiddels iets wat ik dagelijks doe. Omdat het me rustiger maakt, en meer ontspannen en het brengt me dichterbij mijn gevoel. Het brengt me dichterbij mezelf. En bovendien: door van een afstandje te kijken naar de oncomfortabele gevoelens die er soms zijn, verdwijnen ze weer.

Oncomfortabele gevoelens écht voelen

Meditatie zorgt voor meer bewustwording. Waar vervelende gevoelens voor mij eerder een trigger waren om mezelf helemaal vol te eten, heb ik de afgelopen weken helemaal geen eetbuien gehad. HE-LE-MAAL niet! Ik vind het zó bijzonder! Want eerlijk, ik durfde het niet zo goed te zeggen, maar ik zocht de afleiding van eten weer best veel op. Omdat ik me niet onrustig wilde voelen. En omdat ik me niet gestrest en gefrustreerd wilde voelen. Het is zo makkelijk om gevoelens dan maar te verdoven. Het vereist toch wel wat moed om de onrust – die absoluut niet comfortabel voelt – op te zoeken en écht te gaan voelen. Maar het helpt. Het brengt rust.

Doe met me mee

Ik ben benieuwd of je het aan durft om met me mee te doen. De volgende keer als je geneigd bent te gaan overeten, durf je dan een momentje te pakken voor jezelf? Om te voelen hoe je je voelt. Om te ontdekken wat er zich afspeelt in je lichaam. Om te onderzoeken wat je werkelijk nodig hebt. Doe met me mee en gun jezelf wat je nodig hebt.

PS Als je het leuk vindt om ongeveer 1 keer per week een overzicht te ontvangen van alle nieuwe artikelen, stuur dan een berichtje naar annemarie@happymoodhappyfood.nl!